spacer.gif spacer.gif spacer.gif spacer.gif spacer.gif spacer.gif spacer.gif spacer.gif spacer.gif
HeaderLeft.gif HeaderTop3.gif HeaderTop2.gif spacer.gif
Aan de slag met verlegenheid!  
spacer.gif
spacer.gif spacer.gif Ik ben verlegen spacer.gif
BannerTop.gif HeaderEye.gif spacer.gif
BannerLeft.jpg   BannerRight.jpg spacer.gif
BannerBott.jpg spacer.gif
HeaderBottbg.jpg spacer.gif
Main Menu
· Home
· Nieuws


Verlegenheid informatie

· Wat is verlegenheid
· Gedachten en emoties
· Omgeving
· Het ontstaan
· In het lichaam
· In de hersenen
· Verlegen jongeren

· Bronvermelding


En verder...
· Links
· Tips
· Gastenboek



Informatie
Deze website heb ik gemaakt als onderdeel van mijn eindwerkstuk. Dit is een werkstuk dat je maakt in het laatste jaar op de vrije school. De informatie van het schriftelijk deel van mijn eindwerkstuk staat hier op de website, ik hoop dat jullie er iets aan hebben. Ik sta open voor vragen of opmerkingen.

Ilse

April 2004

Gastenboek


Lv. schreef op 2009-05-26 21:25:21:
ik ben nu 14 jaar, en ik ben mijn hele leven al verlegen geweest. ik vond het niet leuk om naar andere mensen te gaan die ik niet kenden.
In groep 8 had wel 4 goede vriendinnen, maar verder kreeg ik nooit een nieuwe vriendin. En ik was ook altijd te verlegen voor een vriendje,
Een jaar later ging ik naar de 1ste, toen ontmoete ik 2 aardige meisjes. Ik begon een beetje over mijn verlegenheid te komen, en werd steeds spontaner. Okal begon ik mijn oude vriendinnen van de basisschool steeds minder te zien.
Maar langzaam werd ik weer onzeker, ik begon weer te twijfelen over mijn uiterlijk. En heb na een jaar nog maar 2 vriendinnen.
Ik zit wel op dansen en paardrijden, maar daar praat ik verder niet echt met mensen. Ik ga gewoon me eigen gang, en durf niet te praten tegen de andere.

ik vind het echt fijn dat ik niet de enige ben die zich zo voelt, ik kan me echt heel erg herkennen in die andere verhalen. Wat ik ook heel leuk vind is dat ik hier gewoon kan vertellen hoe ik me voel, tegen me ouders of vriendinnen kan ik dat niet...

xxx- Lv

Anoniem(15) schreef op 2009-05-26 19:24:58:
Ik denk dat mijn verlegenheid begonnen is in groep 4, dit zal komen omdat ik heel erg gepest werd en een steeds minder zelfbeeld kreeg, ik ben tot groep 8 gepest en ik was dan ook blij toen ik naar de middelbareschool kon gaan.

Ik heb toen wel wat vriendinnen gekregen maar in de derde toen, zat ik nog met twee vriendinnen in dezelfde klas en toen kwam er een ander meisje bij, maar ze ging die twee meiden voor haar winnen en tegen mij opzetten, waardoor ik steeds minder vertrouwen kregen in mensen, Ik heb toen geprobeerd met andere mensen uit mijn klas contact te zoeken dat ging goed, ze kwamen zelf met zijn alle op voor mij!!! Ze mochten dat meisje dat er bij kwam namelijk niet zo.

Nu zit ik inde vierde en gaat het al steeds beter, maar nog steeds vind ik het moeilijk om over dingen te praten, ik heb altijd het gevoel dat ik iets stoms zeg, ik luister dan ook vaak, maar ik kan nu ook steeds opener zijn.

Ik heb nu af en toe nog last van heel erg verlegen zijn, vooral in de winkel ofzo, als ik iets niet kan vinden dan ga ik het niet vragen ik heb dan het gevoel dat ik voor schut staa ofzo. of wanneer we bij kennisen zijn die we een keer per jaar zijn, ik kijk vaak de kat uit de boom zoals ze dat zeggen op feestjes ofzo. Ik probeer wel contact te zoeken, maar dat gaat moeizaam, ik vertrouw nog steeds niemand voor de volle 100%, maar met de tijd ga ik mensen wel steeds meer vertrouwen het word dus wel beter, het is een kwestie van tijd en veel proberen, Maar dan zal het wel lukken.

Ik heb het idee dat je beter kunt zeggen dat je je niet helemaal op je gemak voelt, omdat je verlegen bent of dat je niet weet waarover je moet praten, ga vooral niet zwijgen, want dan denken mensen nogal snel dat je verwaand bent. Reageer altijd als iemand je iets vraagt, en glimlachen helpt ook vaak om je meer op je gemak te voelen.

XAnoniem

Mij! schreef op 2009-05-17 16:04:56:
Ik word vooral onzeker als mij leidinggevende in de buurt is, ik heb dan namelijk het gevoel dat ik continu beoordeeld wordt.
Ken iemand dit gevoel?
Door het gevoel beoordeeld te worden, probeer ik zo goed mogelijk over te komen en hierdoor blokkeer ik mezelf alleen maar.

Anoniemmmmmmmh. schreef op 2009-05-12 19:31:41:
Heey Verlegee!!
Ik herken echt alles in jou verhaal !
Ik ben zelf ook 13.
praten op msn ?
voeg maar toe als je wilt ;) : amy_starXshine@hotmail.com

Verlegee!!! schreef op 2009-05-12 17:49:41:
Ik vind deze site echt tof want ik herken me echt in sommige verhalen en voel me hier thuis...

ik ben 13 jaar en ik vind mezelf best wel verlegen. Ik ben zowel verlegen bij een aantal vriendinnen van me en soms als ik iemand niet ken maar wat ik wel raar vind is dat ik soms ook wel heel open kan zijn:S
ik ben eigenlijk heeel erg verlegen bij knappe jongens:$ weet gwn niet wrm?? en af en toe ook gwn bij normale jongens
vergeleken mer eerst ben ik wel wat minder verlege maar dat komt dankzij mijn meester ik ben ook wel vaaak onzeker.
Ik heb namelijk een beugel(vind het niet erg ofsoo) maar daarom moet ik vaak naar de orthodontist gaan en dan ben ik wel verlege als die vrouw me vraagd hoe laat ik die afspraak wil of wanneer.
ik wil niet verlegen zijn maar me stem word dan echt zacht.
En soms als ik met vriendinnen ben praat ik wel af en toe zacht soms begrijpen ze me gewoon niet...... en dan voel ik me zoo rot:(
Eigenlijk vinden ze me in de klas wel een mooie meisje in het begin van me 2e schooljaar zeiden ze wel '' je hebt een mooie figuur en je draagt altijd mooie kleren''
ik vind dat ook wel ik bedoel ik heb niet echt een negatieve beeld over mezelf maar waarom ben ik dan verlegen ik wil er echt vanaf
o en trouwens ik ben me hele leven al verlege..... :(
please heeft iemand een advies of raad..
ps: wens suc6 voor de alle verlegen mensen;)
xxxxxxxxxxxxx

Anoniem:P schreef op 2009-05-11 18:42:34:
dit is eigenlijk mijn eerste keer dat ik hier kom. ik vind het zelf wel een goeie site!!!
ik ben zelf al men hele leven lang al verlegen als ik bij mijn famillie ben enzo maar ik ben ook wel verlegen als ik de beurt in de klas krijg. Vind ik echt zo stom maar vergeleken met de vorige jaar(zat toen in de 1e)
ben ik niet echt zo verlegen. Ik heb nu ook wel contact met meerdere mensen in mijn klas. Maar ik ben nog steeds verlegen en daardoor voel ik me best wel onzeker en ik ga ook wel stressen en heb vaak hoofpijn.
nog vandaag hoopte ik bij nask dat ik geen beurt kreeg. Nu vind ik het best wel dom:P Ik heb geen negatieve beeld over mezelf af en toe wel:P
Ik hoop zo dat iemand tips voor me heeft!!!!!!

hoi schreef op 2009-05-09 17:52:14:
Hallo iedereen :)

Ik ga ook even mijn verhaal hier vertellen :p
Ik ben een meisje van 15 jaar, en ik ben af en toe verlegen.
Ik weet niet meer precies wanneer mijn verlegenheid precies begon, ik denk dat ik ongeveer 8 jaar oud was. Ik ben van nature rustig, en in de basisschool was ik dan ook stiller dan mijn klasgenootjes. Dat had ik eerst helemaal niet door, tot dat ik er opmerkingen over kreeg van mn klasgenootjes. Vanaf dat moment werd ik verlegen en werd ik alleen maar stiller. Ik had wel gewoon vriendinnen en ik voelde me ook goed, alleen ik werd onzeker door die opmerkingen.
Toen ik naar de middelbare school ging, was ik nog steeds verlegen, en ook daar kreeg ik opmerkingen over. Maar het nam niet mn hele leven in beslag, in de klas was ik stil maar buiten school was ik vrolijk. Ik had natuurlijk mn mindere dagen, als ik me onzeker voelde, maar het nam mn leven niet over.
Ik had in die tijd 1 beste vriendin, die ik al van de basisschol kende. Een jaar geleden ging ze met andere mensen om en ik verloor mn beste vriendin, en ik moest wel contact met andere mensen zoeken want ik wilde natuurlijk niet alleen staan in de pauzes:P Das dat deed ik, en sinds dien heb ik een heel leuk vriendengroepje en sluit ik makkelijker contact.

Dus wat mijn boodschap is: Probeer gewoon contact te zoeken ( ik weet dat het makkelijker gezegd is dan gedaan) En spreek met je af dat je elke dag bijvoorbeeld met 3 mensen een gesprek heb die je niet zo goed kent, je zult dan zien dat je verlegenheid veeeel minder wordt.

Mensen met wie ik vorig jaar omging, die hebben nu een heel ander beeld over mij dan toen. Wees trots op jezelf als je iemand durft aan te spreken! En denk eraan dat iedereen weleens verlegen en onzeker is.
Wees jezelf.

Als iemand nog vragen wilt stellen ofzo: hier is mn mailadres: holaaaaaaa@hotmail.com (7 a's :p)

xx anoniempje


Anoniem2 schreef op 2009-05-08 21:01:21:
tja, waar zal ik beginnen...

Ik ben eigenlijk al mijn hele leven verlegen.
Van kleins af aan bleef ik vaak bij mijn ouders, ik wilde altijd graag dat vriendinnetjes bij mij kwamen logeren, want dat voelde prettiger.
Ook ben ik met me 9de jaar 'voor het eerst' bij opa en oma gaan logeren.
Goed op de basisschool had ik best veel vriendinnen, die ik ook elke dag zag. Toen dacht ik niet altijd aan mijn verlegenheid.
Ik had altijd wat te doen na school, en op school was het ook best gezellig!
In de buurt waren leuke kinderen, waar ik goed mee kon optrekken.
Tegen volwassenen en jongens of mensen die ik niet of niet goed kende was ik best wel verlegen!
Maar het was meestal even de kat uit de boom kijken, en dan was het goed, dan voelde ik me op me gemak.
Sinds groep 6/7 is alles best veranderd.
In groep 6 raakte onze juf overspannen, van onze 'te drukke' klas,en kwamen er een nieuwe juf en meester.
Die maakte er een heel punt van op mijn rapport, dat ik zo 'verlegen en stil was' in de groep.
Dat deed me veel pijn.
Thuis was ik druk, maar ben enig kind thuis, mijn broer en zus zijn sinds mijn 4e uit huis.
Dus ruzie's met hun had ik niet, wel met mijn ouders.
Heel erg zelfs.
In groep 7 wisten mensen dat, hoe weet ik niet precies.
Maar ze zijden dat ik me moeder uitschelde en dat ik thuis alles bij elkaar schreeuwde.
En op school altijd stil ben.
Ze hadden een beetje gelijk.
Maar thuis ging het gewoon niet goed.
Ik zat ook in therapie.
Maar of dat echt veel en goed geholpen heeft, weet ik niet.
Sinds groep 7 ben ik echt na gaan denken over mijn verlegenheid.
In groep ging mijn beste vriendin naar een andere school en later ook verhuizen waardoor er ook een buurmeisje minder was.
Gelukkig had ik nog 2/3 andere, waar ik nog veel mee optrok.
Ik werd best wel gepest eigenlijk in groep 7.
Groep 8 was minder, ze hielden er mee op.
Maar alsnog, die verlegenheid bleef.
Toen ik naar de 1e van de middelbareschool ging, leek alles veel beter te gaan!
Ik had genoeg nieuwe vriendinnen gekregen.
Het is een kleine school,dus dat voelde prettig.
Maar ik kreeg steeds minder contact met mijn oude vriendinnen, waardoor ik soms in het weekend niks te doen had.
En nog steeds hoor.
Vandaag was er ook weer niemand.
Die mensen met wie ik op school om gaan, zie ik eigenlijk nooit buiten school.
Wat tocg wel jammer is.
Maar ik wil het toch niet alleen maar van mijn kant laten komen.
Mijn beste vriendin zitten nu weer op dezelfde school, en hebben weer goed contact!
Eigenlijk spreek ik alleen maar met haar veel af!
Dat vind ik jammer.
Op school ging ik eerst soort van met de nerds om.
Ik ben veel veranderd nu ik in de 2e zit.
Maar ik zei al, ik zit op een kleine school, en iedereen kent elkaar al, waardoor je eigenlijk geen nieuwe vrienden maakt.
Iedereen hoort wel ergens bij.
Op school heb ik maar 2 echte vriendinnen, vind ik.
Dat vind ik echt jammer.
Want veel oude vriendinnen hebben allemaal andere goede vriendinnen gekregen, waar ze nu mee optrekken.
Ik wilde ook naar een andere school gaan, maar dat geeft te veel gedoe.
En vind ik toch eng, alleen.
Ik word er best depresief van, wanneer ik een dag weer alleen thuis zit te zitten, achter de laptop/computer of tv.
Ik kan toch niet altijd alleen met mijn beste vriendin afspreken!?
Een meisje waar ik veel dingen mee bespreek, zegt dat ik nieuwe vrienden moet maken!
Maar dat is moeilijk, de meeste leer je toch kennen op school...

Dit was mijn verhaal zo een beetje.

Heeft iemand nog tips/zin om te praten over verlegenheid of wat dan ook / andere dingen...
Zeg het dan maar even op deze site.

Groetjes,Anoniem2.

spanoniem schreef op 2009-05-08 17:47:07:
Dit is de eerste keer dat ik op deze site kom. En ik wil allereerst mijn complimenten geven aan de maker van deze site. Het zal een opluchting zijn om hier over mijn problemen te praten.
Sinds groep 6 van de basisschool ben ik verlegen. Dit is dus niet altijd zo geweest. Hiervoor was ik een kind dat altijd de meest uitgebreide verhalen vertelde (de meeste onzin). Andere kinderen luisterde altijd graag naar mijn fantasieŽn. Tot een van die kinderen mij begon te pesten met alle onzin die ik vertelde. En andere deden mee en ik werd de laatste basisschooljaren zoveel gepest over van alles en nog wat, dat ik gewoon stil ben geworden. Ik was blij toen ik naar de middelbare school ging, maar sindsdien heb ik nooit veel meer gezegt tegen vreemden. Nu ben ik al 20 en zit ik op de hogeschool en nog is er weinig verbetering in de situatie gekomen.
Er zijn veel mensen die ik voldoende ken of vertrouw en waar ik niet verlegen bij ben. Dit is vooral bij familie, bij enkele vriendinnen en bij mijn vriend. Ik vind het zelf heel raar dat ik bij deze mensen wel veel kan praten, al vanaf het begin af aan, terwijl ik bij andere mensen helemaal dichtklap. Het is alsof ik de ene persoon onbewust beoordeel als een goede gesprekspartner. En de andere niet.
Ik ben pas sinds kort mijn verlegenheid als een obstakel gaan zien. Ik dacht: ik heb genoeg vrienden, ik kan praten met de mensen die ik het meeste zie. Maar nu heb ik sinds 2 jaar een vriend en ik ben niet in staat te praten met zijn vrienden en wat ik zelf het ergste vind: met zijn ouders. Hij snapt het niet. Ik praat hem de oren van de kop, maar als ik bij hem thuis zit, dan klap ik dicht. Ik heb hier heel veel met hem over gesproken en ik wil dit ook echt veranderen. Want ik moet kunnen opschieten met mijn toekomstige schoonouders. Als ik er niks aan doe, dan kan dit op de langere termijn mijn relatie kosten en dat is uiteraard het laatste dat ik wil. Ook op school hoor ik steeds van medestudenten en leraren dat ik teruggetrokken ben. Ik heb vaak het gevoel dat deze mensen niet begrijpen wat het is om verlegen te zijn. Leraren behandelen me als een idioot. Alsof ik niet slim ben, terwijl ik dat juist wel ben. Ik laat het alleen niet merken. Alleen op papier.
Ik heb er veel over gedacht om assertiviteitscursussen te gaan volgen. Maar naar mijn idee zal dit niet helpen. Zijn er mensen hier die ook verlegen zijn en die dit bij bepaalde mensen hebben leren overwinnen? Heeft iemand tips voor mij om verbetering in deze situatie te brengen? Ik heb een keer veel gezegt bij mijn schoonouders, dat was een goed gevoel. Ik heb toen gelachen en gepraat. Het enige probleem was: het was kerst en ik had ondertussen al een fles wijn op. Dat is uiteraard niet de oplossing. Ik kan niet iedere keer als ik daar kom een fles wijn naar binnen schenken. Dus.. HELP!
Alvast bedankt.

@E. schreef op 2009-04-22 19:52:14:
ik bedoel: Daar kan ik dan echt NIET tegen ! :P xD.
xxx.

@ E . schreef op 2009-04-22 19:50:58:
Ik snap jou heel goed!
Laatst was ik met 2 vriendinnen buiten & was er een vreemd meisje met ons mee gekomen.
En toen zij dat meisje tegen mij: Ja, je bent verlegen ofso.
En toen zij die vriendin : Ja ze is altijd stil.
Daar kan ik dan echt tegen ! :S
Ik weet dat mensen me stil vinden...
Maar als ze dat zeggen dat wordt ik idd. nog stiller ! :S

veel succes enzo.

Groetjes J .


Nieuw bericht

Naam:

E-mail (wordt niet weergegeven):

Bericht:

Let op! Als je een vraag hebt dan kun je die beter in het forum stellen. Dan kunnen andere mensen op je bericht reageren.



Footerdot.gif
Jij ook?